Onlangs hield De christelijke zorgverzekeraar een retraiteweekend in onze mooie accommodatie Betteld Amerongen. Hier is een mooi artikel over geschreven dat wij hier met je mogen delen.
Samen stil Gun het jezelf en de ander
Elk jaar verschijnt er een afwezigheidsmelding in de agenda’s van medewerkers van De christelijke zorgverzekeraar. Daaruit blijkt dat het commerciële team er 24 uur niet is, omdat ze op retraite zijn. De klantenservice is bereikbaar, de rest van het team niet. Waar zijn ze? Wat doen ze? Dat zoeken we uit. Gaat u mee?
We vertrekken naar Amerongen. Een dorp aan de voet van de Amerongse berg, in de provincie Utrecht. De omgeving ziet er vredig en uitnodigend uit. We slaan af en volgen het bordje waarop staat: De Betteld. Onder de bomen staan al een paar auto’s geparkeerd. We volgen het voorbeeld. Een pad leidt ons tussen de bomen door. Links zien we een speelveld en een zandbak met bankjes eromheen. Wacht eens, er liggen verkoolde houtresten in en er staan zakken hout naast. Aha, het is een plek voor een kampvuur. Dat belooft iets.
Gescheiden slapen
Voor ons zien we de contouren van een langwerpig houten gebouw met picknicktafels ervoor. Een paar teamleden kletsen met elkaar in de ochtendzon. We worden opgevangen door teamlid Heidi die ons meeneemt 1 van de gangen in. ‘Mannen rechts, vrouwen links. We slapen gescheiden’, lacht ze. Voorbij de sanitaire ruimtes opent ze 1 van de deuren. Het is een eenvoudige slaapkamer met tegen beide zijmuren een stapelbed. Er is een wastafel en er staat een bureau. Iedereen heeft een eigen kamer, dus dat is een luxe. Door het hout langs de muren en het plafond voel je gelijk de verbinding met buiten: de groene bomen wuiven voor het raam. Onze telefoons blijven op de slaapkamer achter.
6 uur lang stilte
In 1 van de zaaltjes ontmoeten we de begeleider, Michiel Zijp. Hij legt uit dat het programma geïnspireerd is op de Geestelijke Oefeningen van Ignatius van Loyola. We horen wat Ignatius zijn levensverhaal is. En dat de oefeningen zijn ontstaan vanuit zijn eigen ervaring om de wil van God te vinden voor zijn leven. Het programma bestaat die middag uit een lunch en stille tijd tot 18 uur. Je hoort verschillende reacties op deze mededeling. De 1 fluistert verschrikt: ‘Serieus? Gewoon 6 uur lang stil zijn?’ Een ander zegt: ‘Heerlijk! Eindelijk echt rust.’ Als iemand begint te oefenen met gebarentaal maakt Michiel duidelijk: ‘Met stilzijn gun je niet alleen jezelf, maar ook de ander even rust.’ Die is raak, de grappen parkeren we voor later.
Leidraad van Ignatius
De stille tijd vullen we op met wandelen in de natuur. De stilte wordt alleen onderbroken door 2 gespreksopdrachten waarbij je vooral luistert vanuit de vraag: wat raakt mij in jouw verhaal? Daarover praten we in kleine groepjes door. Wat opvalt is de eerlijkheid en het gevoel van veiligheid in de groep. Iedereen durft zijn of haar kwetsbare kant te laten zien. En we oefenen zelf met bidden en Bijbellezen volgens de leidraad van Ignatius. Dat start met jezelf in het hier en nu plaatsen, op een stille plek. Daarna lees je een tekst en stel je je de situatie beeldend voor. Je probeert je in te leven in 1 van de personen uit het verhaal. Vaak merk je dat de tekst tot leven komt en dat er dingen opvallen die je eerder niet zag. De oefening herinnert ons aan de kracht van stilte: het is ademruimte voor je ziel.
De meesterslager
Om 18 uur barsten de gesprekken los. Er wordt veel gelachen en er vloeit soms een traan. Dat dat gewoon naast elkaar kan bestaan … Er zijn nieuwe teamleden bij. Voor een buitenstaander is het niet te zien wie elkaar pas kort kent en wie niet. Michiel benoemt dat het hem opvalt, dat het uniek is hoe de groep anderen opneemt. Een mooi compliment voor het team. De avond staat in het teken van ‘Proef en zie dat de Heer goed is’. Er komt een meesterslager met een BBQ. Na de maaltijd verplaatsen we ons naar het kampvuur dat al is opgestookt. We vieren dat het leven goed is.
Parels delen
De volgende ochtend klinkt om half 8 de bel voor het ochtendgebed. Het is niet verplicht, toch is iedereen er. We bidden om de beurt, voor de wereld om ons heen, voor mensen in nood. En ook voor ons team, voor Gods leiding en zegen op ons werk. Daarna ontbijten we samen. En delen we met elkaar onze ‘parels’. We zijn het allemaal eens: wat uniek dat we dit mogen en kunnen beleven met elkaar. Ons werk is meer dan gewoon werk. Dat beseffen we steeds opnieuw. En die stilte … dat bleek toch ook echt een pareltje te zijn. Al hebben we misschien niet allemaal die behoefte, we gunnen het in ieder geval de ander. Daarom: Samen stil.